|
|
Al weken zijn de meiden, na schooltijd, hard aan het trainen voor de
dieren sponsorloop. Na de training gaan ze douchen en bij de buren langs
en verder de wijk in om geld in te zamelen voor de sponsorloop.
Het is nog een paar dagen en dan is het zover. De meiden staan bij Vera
thuis rek en strek oefeningen te doen als haar vader aan komt lopen.
“Hé meiden, staan jullie weer te strekken? Ik heb een verrassing voor
jullie”, zegt de vader van Vera. “Oh en wat mag dat dan zijn?”, vraagt
Vera. “ Ik ga samen met een collega mee als jullie gaan hardlopen. Mijn
collega weet heel veel van hardlopen af en wie weet kan hij jullie wel
tips geven voor als jullie die dieren sponsorloop gaan doen”, zegt
Vera’s vader. “Hé pap, we zijn al zo lang bezig met de training en net
een paar dagen ervoor kom jij met die man aan. Had je dat niet eerder
kunnen zeggen”, zegt Vera. “Lieverd moet je eens luisteren. Ik ben voor
jou ook aan het proberen om geld in te zamelen. Toen men vroeg waarom ik
dat deed zei ik dat jullie aan een sponsorloop mee gaan doen en toen zei
mijn collega dat hij wel tips had. Daarom komt hij mee lopen”, antwoord
haar vader.
“Oké pap, sorry. Ik dacht dat is vast weer iemand die het beter weet. En
daar zitten we niet op te wachten”, zegt ze tegen haar vader.
Als de bel gaat is haar vader inmiddels omgekleed en kunnen ze met zijn
allen strek oefeningen maken. “Jullie hoeven echt niet te letten op wat
ik doe hoor”, zegt Jan, de collega van Vera haar vader. “Laten jullie
maar eens zien wat jullie kunnen. Als ik tips heb of zo dan geef ik dat
wel aan”.
En daar gaan ze dan. Rustig beginnen de meiden te lopen en als ze denken
warm te zijn worden er sprintjes ingezet. Na afloop bouwen ze het weer
rustig af en lopen uit tot huis. Daar worden er weer flinke strek en rek
oefeningen gedaan en word er water gedronken.
“En hoe hebben we het gedaan?”, wil Jasmine weten.
“Nou ik moet zeggen dat jullie goed lopen. Jullie hebben een goede
opbouw en afbouw. De oefeningen zijn goed, ik merk alleen dat jullie
niet helemaal goed ademhalen tijdens het lopen. Jullie praten niet en
concentreren jullie ook goed alleen ik hoor heel veel zuchten en
steunen. Dat hoeft echt niet. Ik wil graag van de week nog een keer met
jullie lopen en laten zien hoe je beter adem kan halen om het langer vol
te houden. Daar hebben jullie straks vast wat aan”. “Oh, graag als u zou
willen. We willen namelijk veel geld binnen halen voor het
dierenpension”, roept Jasmine.
De meiden lopen nog 2 keer met Jan hard en het gaat stukken beter. “ Ik
kan nu nog praten als ik aan het hardlopen ben. Dat kon ik eerder niet,
was al blij als we thuis waren”, lacht Kim tijdens het strekken na een
loopje. “We zijn u erg dankbaar voor de hulp”, zegt Vera. “Da’s mooi
want als tegenprestatie biedt ons bedrijf jullie ook geld aan als jullie
minstens 25 rondjes kunnen rennen op de baan”, zegt Jan. Kim wil meteen
wat weten: “Is dat per persoon of de rondjes die we in totaal rennen?”
“We gaan ervan uit dat jullie samen wel, dus met zijn drieën, wel 25
rondjes aan kunnen. Alles wat jullie meer rennen wordt verdubbeld”,
reageert Jan verder.
De meiden worden steeds enthousiaster en willen veel geld binnen halen
en bedanken hem. Tevens beloven ze dat ze zelf naar het bedrijf toe
zullen komen en niet via de vader van Vera door zullen geven.
Zaterdagmorgen zijn de meiden vroeg wakker. Om 8.00 uur zitten ze al bij
Jasmine in de keuken samen een kopje thee te drinken.
“Jullie zijn wel heel vroeg wakker vandaag. Hoe komt dat?”, wil haar
moeder weten.
“Het is ook zo spannend. We gaan geld inzamelen voor het dierenpension.
Je geeft dan wel iemand iets. Je wilt dan wel laten zien dat je het kan,
da’s best spannend. Je kan dan helemaal niet slapen en eten”, reageert
Kim erop.“Denk er wel aan dat jullie goed moeten blijven eten en drinken
anders kan er geen eens hard worden gelopen”, verteld de moeder van
Jasmine. “Wacht, ik ga wel wat lekkers maken, dan zullen we is zien wie
er niet kan eten”.
Als verrassing zet een klein half uur later de moeder van Jasmine
wentelteefjes op tafel. En dat lusten de meiden wel. Met een goed
gevulde buik gaan ze dan richting de hardloopbaan.
Als ze daar aankomen is het nog lekker rustig.“Dat er al mensen aan het
hardlopen zijn”, zegt Kim. “Ik zou lekker nog even blijven liggen in
mijn bed en niet zo vroeg op de baan zijn”. “Ja, maar als je een goede
sporter bent ga je ook vroeg je bed uit om hard te lopen. Dus dan ben je
wel vroeg op de baan”, lacht Jasmine.
“Nou laten we zelf ook maar eens iets gaan doen anders komt er helemaal
geen geld binnen”, roept Vera.
Midden op het grasveld gaan de meiden hun rek en strek oefeningen doen.
Ze zijn zo lekker bezig dat ze helemaal niks in de gaten hebben.
Halverwege staan namelijk de ouders van de meiden spandoeken op te
hangen. Jan, ‘de coach’, staat met bidons klaar en daarbij staan de
jongens. Iedereen is er om de meiden flink aan te moedigen.
“Nou wat denken jullie ervan. Zullen we eens rustig een opwarmrondje
doen?”, vraagt Vera. En daar gaan de meiden. Op hun gemak beginnen ze
aan een eerste rondje. “Kijk daar nu eens hangen”, roept Vera. “Hé, ik
zie onze ouders staan”, gilt Kim.
De meiden beginnen te lachen en roepen naar de zijlijn: “We rennen wel
door hoor, anders worden we nooit warm”.
De vader van Vera is naar de startlijn gekomen. Hij houdt bij hoeveel
rondjes de meiden lopen. “Oké, wie wil er beginnen? Jij Jasmine, da’s
goed. Probeer je niks aan te trekken van de mensen langs de lijn. Loop
gewoon lekker door zolang als je denkt dat je het kan. Ben je er klaar
voor?”, vraagt hij.
En daar gaat Jasmine, ze loopt lekker en alles gaat goed. Halverwege de
baan staat Jan nog tips te roepen en na 12 rondjes gaat Kim haar eerste
rondje lopen. De meiden lopen echt allemaal heel goed en als laatste
gaat Vera van start. Ze worden allemaal flink aangemoedigd door de
mensen aan de kant.
Vera’s lopen gaat heel goed en nu pas kan je zien dat zij wel vaker met
haar vader mee heeft gelopen.
Als ook Vera niet meer kan en het laatste stuk over de finish wordt
geschreeuwd door de ‘fans’ en al lopend wordt geholpen door Kim en
Jasmine krijgen ze aan het einde te horen dat ze 32 rondjes hebben
gelopen.
“Echt, waar?”, vraagt Vera tussen het ademhalen door.
De vader van Vera laat zien hoeveel streepjes er staan en op een ander
stuk vel de andere telling, daarna komt Jan nog met het aantal rondjes
en dan geloven de meiden dat ze 32 rondjes hebben gelopen.
Ze zijn er ontzettend blij mee en vragen hoeveel ze dan ongeveer
verdient hebben.
“Lieve meiden, dat moeten we thuis maar even bekijken”, zegt de vader
van Vera.
“Meiden ik denk dat we samen maar even de rek en strek oefeningen moeten
doen want die zijn nu heel belangrijk”, zegt Jan. Op het gras worden er
eerst maar even ademhalingsoefeningen gedaan voordat ze verder gaan. De
ouders gaan naar huis om er toch een klein feestje van te maken dat de
meiden het zo goed hebben gedaan.
Als ze thuis komen is iedereen bij Vera thuis. Er wordt gezellig wat
gedronken en gegeten.
Het allerbelangrijkste is hoeveel de meiden binnen gehaald hebben, maar
dit wordt uitgesteld tot het laatste.
De zondag gebruiken de meiden om langs de mensen te gaan en te laten
zien hoeveel rondjes ze hebben gelopen en hoeveel de mensen dan ongeveer
betalen moeten. Gelukkig is iedereen heel tevreden over de meiden en
halen ze meer geld op dan de bedoeling was volgens het papiertje. Van
het bedrijf van de vader van Vera krijgen ze ook een grote bonus en de
meiden halen heel veel geld op. Zelf zo veel dat de vader van Jasmine
mee gaat als ze het geld aan gaan bieden bij het dierenpension.
De eigenaar doet open en de meiden vertellen wat ze hebben gedaan. De
mevrouw is heel blij en vraagt iedereen binnen voor een kop thee.
Als de mevrouw ziet hoeveel geld ze hebben verdiend bij het hardlopen
begint de mevrouw te huilen.
“Ik ben zo blij dat jullie dit hebben gedaan. Nu kan ik weer eens wat
lekkers kopen voor de dieren”, zegt ze. Ze bedankt de meiden hartelijk
en wil graag alle dieren in het pension laten zien.
“Oh, wat heeft u veel dieren en wat zijn ze mooi. Je zou er zo een mee
naar huis willen nemen”, roept Vera.
Na de rondleiding gaan de meiden met rode wangen naar huis en zijn
dolblij.
“Zo, hebben wij een goede dierendag gehad of niet?”, vraagt Jasmine.
“Ja, iedereen was er blij mee. Van de mevrouw kregen ze een dikke kus en
van alle dieren een lik, wat wil je nog meer op dierendag”, lacht
Jasmine.
“Ik ben blij dat we dit hebben gedaan. En volgend jaar zoeken we wel
weer een ander goed doel”, zegt Kim lachend.
© Radna 2005 voor SpeelZolder
|
|
