De Meiden: Sint Maarten

"Wisten jullie dat het over een paar dagen Sint Maarten is. Zullen we met de kinderen uit de buurt mee lopen langs de deuren, hoeven de ouders niet mee", stelt Kim voor aan Jasmine en Vera.
Vera en Jasmine denken er over na en eigenlijk is het wel leuk om dit te doen.
Ze besluiten een plan te bedenken, en doen dit met een koekje en een glaasje drinken. Ze hebben alledrie zo hun eigen ideeën en samen komen ze tot een goed plan. ‘Als we nu bij de kinderen uit onze straat een briefje doen en dan mogen ze die inleveren of ze mee willen doen. We gaan dan ‘s avonds om 19.30u verzamelen en lopen dan onze straten door met de kinderen", stelt Kim voor.
"Zal ik de brief vast maken dan kunnen jullie zien of die leuk is", zegt Jasmine. Jasmine kruipt achter de computer en begint te tikken. Vera en Kim bedenken hoe ze zullen gaan lopen en welke liedjes er gezongen gaan worden. Daarbij mogen e kinderen zelf ook nog aan geven welke liedjes ze gaan zingen. "Het moeten wel liedjes zijn die de meeste kinderen kunnen zingen hé", zegt Jasmine die achter de computer gelijk naar haar vriendinnen luistert.

Na een uurtje is Jasmine klaar met haar aanmeldingsformulier, zoals ze dit zelf noemt. Vera en Kim hebben ondertussen de liedjes opgeschreven en de route om te lopen bepaald. Vera en Kim mogen kijken naar het aanmeldingsformulier en die is zo leuk geworden dat ze graag willen laten kopiëren. Maarja om er veel geld aan uit te geven is niet echt nodig. "Kunnen we niet naar een paar winkels gaan waar je kan kopiëren, vertellen wat we willen doen en wie weet mogen we wel gratis kopieën maken", zegt Kim. "Ja, dan steunen ze ook het Sint Maarten, alleen dan niet met snoep", vult Vera het goede plan van Kim aan. Jasmine is het hier mee eens en de meiden gaan naar het dorp toe. Bij de eerste winkel vertellen ze wat ze graag willen doen voor de kinderen voor Sint Maarten maar de mevrouw van de winkel biedt geen hulp. Dan maar op naar de tweede winkel. De meneer van de winkel vindt dit een leuk idee en ze mogen zoveel kopieën draaien als ze willen. "We hoeven er maar ongeveer 50 te hebben. We weten niet precies hoeveel kinderen er in de straat wonen", zegt Kim. De meneer draait 50 kopietjes voor de meiden. Na iedere een spontane hand te hebben gegeven aan de meneer verlaten ze de winkel.

Meteen gaan de meiden in hun straat de brief posten, waar ze zeker weten dat er kinderen wonen, bij sommige deuren doen ze voor de zekerheid een brief in. Nu maar afwachten hoeveel kinderen er zich aanmelden.
Dezelfde avond wordt er bij Jasmine aangebeld. Een buurvrouw vindt het een leuke plan en komt een briefje geven dat haar beide kinderen mee mag doen.

De volgende dag komen de meiden weer bij elkaar om te kijken hoeveel aanmeldingen er zijn, er is immers niet meer zoveel tijd over 2 dagen is het Sint Maarten.
"Ik heb al 10 aanmeldingen", zegt Vera. "Bij mij lagen er vanmorgen 6 in de deur", zegt Kim en aanvullend zegt Jasmine", Ik heb er 5.
Maar er kunnen er nog bij komen want volgens mij hebben nog niet alle kinderen zich in onze straten opgegeven". Daar zijn de andere meiden ook van overtuigd. Het is nu nog even wachten tot morgen en dan weten ze wel hoeveel kinderen er komen.

De volgende dag zitten ze bij elkaar om precies te zien hoeveel kinderen zich morgen om half 8 melden. "We hebben er nu totaal 32. Ik denk dat het heel handig is als we een briefje maken met de namen van de kinderen erop", zegt Jasmine. "Dat lijkt me een goed plan", zegt Kim. "Als één de namen van de kinderen oproept, zal ik ze in de computer zetten", stelt Jasmine voor. "In de computer?", vraagt Vera. "Ja ik heb een lijst gemaakt war we alle namen op kunnen zetten". Want een aanmeldingslijst had Jasmine van de week op de computer gemaakt. Zo is het heel overzichtelijk hoeveel kinderen er komen. "Heb je eraan gedacht om een extra kolom erbij te maken zo dat we kunnen zien of ze er echt zijn. En ook als we later de kinderen tellen dat we ze nog een keer aan kunnen vinken zodat ze er nog zijn", zegt Kim. "En een kolom dat we af kunnen strepen als ze gehaald worden". "Ja het zal me wat zijn als we een kindje kwijt raken, dan ga ik gillen hoor’, zegt Vera. "Ja daar heb ik aangedacht, kijk maar op het scherm", zegt Jasmine.
De meiden kijken op het scherm en zien dat Jasmine een mooie lijst heeft gemaakt. En daar gaan ze dan. Kim roept de namen van de kinderen op en Jasmine tikt ze in.

"Ik denk dat we het vanavond maar niet zo laat moeten maken. Morgen zal het druk genoeg zijn en we moeten eerst nog naar school toe", zegt Kim. Vera en Jasmine zijn het met elkaar eens. "Wat denken jullie 19.00uur bij mij", zegt Jasmine, want daar is het verzamelpunt van de kinderen. "Lijkt me een goedtijdstip", zegt Vera en ook Kim is het hier mee eens.

Gelukkig is het de avond droog, terwijl het de hele dag heeft geregend. "Nog even bespreken wat te doen", zegt Vera. "Vera, jij en Kim hebben iedere 11 kinderen en ik heb 10 kinderen om in de gaten te houden. Al er iets is roep je meteen naar elkaar want we lopen achter elkaar aan in de straat met een stukje ertussen. Het oudste kind en het jongste kind mogen ieder een hoed om zijn kop houden om iets in te laten doen. Als we terug zijn, gaan we snoep bij elkaar doen. Dan nemen we met zijn allen een glaasje drinken en snoepje. Dan komen de ouders ze weer halen en krijgen ze ieder een zakje snoep mee, die wij hebben verdeeld in zakjes tijdens het drinken. Dat hebben we toch allemaal goed hé", zegt Jasmine. De meiden knikken en daar komen net de eerste kinderen aan. Als om kwart voor 8 alle kinderen er zijn gaan ze in de groepjes de straten in. Groepje van Vera begint aan de overkant van de straat, Kim’s groepje aan het einde van de straat en tenslotte Jasmine begint aan het begin van de straat. Zo kunnen ze ieder met hun eigen clubje lopen.

De mensen in de straten vinden het heel leuke dat de meiden dit voor kinderen hebben gedaan en geven van alles. Dit zijn niet alleen maar snoepjes maar ook pakjes drinken en fruit. De kinderen zingen bij elke deur uit volle borst en hebben de grootste lol. Het is ook wel heel leuk om s avonds laat buiten te lopen zonder papa en mama en van de mensen iets lekkers te krijgen.

Als ze terug zijn bij het huis van Jasmine gaan ze met zijn allen in de tuin op het gras zitten. Daar ligt een groot plaid en drinken ze, van de gekregen pakjes en de snoepjes. "Zullen we hier in de tuin ook nog een paar liedjes zingen", stelt Kim voor. De kinderen vinden dit maar wat leuk en daar gaan ze. Een heleboel liedjes worden er gezongen en ondertussen zijn de meiden zakjes snoep aan het maken. Als de eerste ouder komt zitten ze nog gezellig op het plaid liedjes te zingen.
"Hartstikke bedank meiden", roepen de ouders. Ze vinden het zo’n leuk idee dat ze het wel verdienen om bedankt te worden.

De kinderen zijn allemaal naar huis, dat hebben ze op het lijstje ook bij gehouden en vallen allemaal om en gaan lekker liggen. "Wat was dit een leuke avond", zegt Jasmine. "Ja, dat vond ik ook. We kunnen het volgend jaar wel weer doen", zegt Kim. "Maar dan net iets anders als dit. Anders gaat het zo op elkaar lijken", vult Vera aan. "Ik ben wel blij dat er niks is gebeurt. Voor het zelfde geldt wil een kind niet luisteren of loopt er één weg, maar gelukkig hadden we daar geen last van", zegt Kim. "We nemen een lekker mok warme chocolade melk en gaan dan naar bed toe", stelt Jasmine voor. "Ja want eigenlijk ben ik best moe", antwoord Kim.
Ook Vera is best lui, maar die ligt naar de sterrenhemel te kijken. De moeder van Jasmine komt de tuin in lopen. "Kijk is, ik heb voor jullie warme chocolademelk en een stroopwafel". "O dank je wel mama, ik wilde dit net komen halen, maar we lagen even lekker bij te komen van de avond", zegt Jasmine. "Ik ben trots op jullie meiden. Het was een leuke avond en de kinderen hebben genoten", zegt de moeder van Jasmine.
De meiden kijken elkaar aan beginnen te lachen en vinden dat de moeder van Jasmine gelijk heeft. Het was zeer zeker een geslaagde avond……..

© Radna 2002 voor speelzolder.com