Biba en de winter

Bah zeg, wat een vies weer buiten. Biba zat voor het raam en keek naar buiten terwijl de hele familie lekker zat te eten. Ze moest altijd wachten tot iedereen het eten op had en dan kreeg zij pas. Eigenlijk wilde ze buiten spelen maar er kwamen allemaal witte watten uit de lucht vallen. Sneeuw noemden de mensen dat. Nou het was alleen maar nat als je het op je kreeg en ontzettend koud, en aan koud had Biba een hele erge hekel.
Gisteren was ze even buiten wezen kijken, nou ja kijken…….De hond van de buren was buiten en Biba moest die natuurlijk even gaan plagen.Eerst heel erg zachtjes door de poezendeur, dan de hele tuin door sluipen en dan snel helemaal naar boven klimmen in de boom . Toen ze daar boven zat klom ze precies boven de hond op een tak en sprong boven op de hond. Dat was ontzettend lachen geweest, want de hond was wel een meter hoog gesprongen en begon direct ontzettend te gillen. Het was jammer dat hij vandaag nog niet buiten was geweest want Biba had dat grapje graag nog eens uitgehaald.

Nu zat Biba voor het raam te wachten of er toevallig nog een andere poes langskwam waarmee ze buiten kon gaan spelen of misschien een muis, of een kikker of zo. In ieder geval iets waardoor ze zin kreeg om naar buiten te gaan.
Waarom vonden mensen sneeuw eigenlijk zo ontzettend leuk? Je kreeg er natte poten van, een natte vacht, je kreeg het heel erg koud van en dat gegooi met sneeuw vond Biba al helemaal niets. En dan die sneeuwpoppen. Je schrok je s’nachts ene hoedje als je die zag in het donker, het leken net hele dikke grote meneren maar ze bewogen niet. Soms liep Biba s’nachts wel eens tegen zo’n sneeuwpop op en schrok zich dan helemaal wild.“Biba”, riep Nardja. “Ga je mee naar het ijs?” Nou vond Biba ijsjes heel erg lekker (vooral die met slagroom en chocoladesaus) dus Biba vond het prima om naar “het ijs” te gaan, wie weet was dat wel een heel erg groot ijsje……..

Nardja trok haar dikke jas aan, zette haar muts op, rolde een sjaal om haar nek, deed handschoenen en schoenen aan en riep tegen haar moeder dag ze naar buiten ging. “Geen wonder dat Nardja het niet koud had”, dacht Biba. Een heleboel kleren aan en Biba moest helemaal bloot naar buiten!Al mopperend sjokte Biba achter Nardja aan naar “het ijs” Ze had het alweer heel erg koud en ze werd helemaal nat van de sneeuw en er waren helemaal geen vriendjes van haar buiten. Maar tja voor een ijsje had Biba veel over.
“jippie, we zijn er”, riep Nardja en ze liep het gras in het park op. Biba keek om zich heen, waar was nou dat ijsje? Nardja liep zo door het gras het water in …….”mauw”, zei Biba “je loopt de sloot in, kom eruit dat is heel erg gevaarlijk”. Maar wat gek, Biba zag dat Nardja niet het water inzakte maar het leek wel of ze liep. “Kom dan Biba. “Kom dan op het ijs”.
”Wow”, dacht Biba “Nardja staat dus op het ijsje”. Biba begon te rennen en nam een hoge sprong over het riet heen wat aan de kant van de sloot stond. Ze sprong met haar bekje open zodat ze direct de slagroom in kon duiken . Ze voelde dat ze met haar bekje op iets heel erg hards lande en ze begon van pijn te mauwen. Wat was dat nou? Waar was nou die slagroom? Zou ze op de rand van het ijsglas zijn terechtgekomen? Biba deed haar ogen open. Nergens zag ze slagroom of ijs. Wel zag ze Nardja staan lachen. “Dit is nou ijs Biba, leuk hè?” Nou Biba vond er helemaal niets aan . Ze had zich zelf al helemaal blij gemaakt met het idee dat ze een heel erg groot ijsje zou krijgen, met slagroom en chocolade saus en nou kreeg ze dit. Nou echt niet dat dit leuk was, en echt niet dat dit ijs was! Voor de zekerheid likte ze er een keertje overheen. Het was helemaal niet lekker! Geen idee wat het wel was, maar Biba was een beetje boos. Is ook niet eerlijk als iemand je belooft dat je een ijsje krijgt en dan krijg je zoiets kouds wat je niet eens kunt eten.

Nardja gaf een gil van plezier. “Kijk eens Biba je kunt hier lekker glijden!” Nou Biba vond het prima, ze wilde naar huis en ze begon van het ijs af te rennen. Maar ze kwam helemaal niet vooruit! Haar pootjes geleden alle kanten uit en ineens lag ze op haar buik op het ijs. Zo snel ze kon ging ze weer opstaan, maar dat lukte helemaal niet, ze begon weer te glijden. Nardja stond naast haar en lachte. “Gekke Biba, ijs is heel erg glad daar kun je niet op rennen, daar moet je heel erg voorzichtig op lopen”. Heel langzaam stond Biba op, net als een oude oma. Ze zette heel voorzichtig haar ene pootje voor het andere en inderdaad ze ging vooruit. Heel langzaam ging het maar ze kwam in ieder geval vooruit. “kom op”, zei Biba tegen zichzelf. “Je bent toch geen oude poes, een beetje harder kan ook wel”. Biba begon hard te lopen. Het eerste stukje ging goed, maar toen gleden haar achterpootjes ineens een andere kant op dan waar haar voorpootjes naar toe aan het lopen waren en ze gleed op haar billen. Omdat ze al een heel stuk gerend had gleed ze een heel stuk verder. Biba gilde van angst. “Help me dan toch, ik kan helemaal niet meer lopen, ik vind dit heel erg eng!”

Nardja kwam al aangerend en tilde Biba op. “Kom maar arme Biba”, zei ze terwijl ze haar jas open ritste. Ze tilde Biba in haar jas en deed de rits weer dicht. “We gaan naar huis Biba, dit is inderdaad helemaal niet leuk voor jou”Samen liepen ze naar huis en toen ze binnen waren, tilde Nardja Biba naar haar eigen slaapkamertje. Biba snapte er helemaal niets van, normaal mocht ze niet boven komen en nu moest ze mee. Nardja had haar helemaal onder haar trui gestopt en zo sloop ze de trap op. Toen ze boven waren zette Nardja Biba in haar poppenwagentje en deed een dekentje over Biba heen. Tjonge, dat vond Biba helemaal niet erg, lekker warm was dat zeg. Terwijl Biba in slaap aan het vallen was zag ze nog tussen de spleetjes van haar ogen dat Nardja in de kast aan het rommelen was. Opeens werd Biba opgetild. Nardja nam haar op schoot en schoof iets over haar poten “mauw, mijn staart zit klem”, zei Biba. Nardja had dat ook al gezien en ze knipte met een schaar een gat in dat ding dat om de pootjes van Biba zat. Toen kwam er wat over haar hoofd heen en daar moesten haar voorpoten ook nog in. Daarna werd er iets over haar hoofd geschoven met onder haar kin een elastiekje. Als laatste kreeg ze ook nog een soort hoesjes om haar voetjes. Biba vond het eerst wel prima, alles was lekker zacht en warm dus eigenlijk wilde ze zo de trap af lopen naar beneden. Maar dat lukte helemaal niet! Wat waren dat voor rare dingen, die om haar voetjes zaten? Ze begon met haar tanden aan die rare dingen te rukken, maar ze gingen niet van haar voetjes af. Op dat moment kwam moeder de kamer van Nardja binnen lopen. Eerst begon ze te lachen, maar daarna begon ze toch een beetje te mopperen. “Nardja, Nardja, je kunt een poes toch geen kleren en schoenen aantrekken…..” Nardja legde aan moeder uit dat ze dat gedaan had omdat Biba zo vreselijk aan het bibberen was buiten en zo kon Biba buiten spelen, terwijl ze het dan helemaal niet koud had. Moeder haalde de schoentjes van de voeten van Biba en zei “zo lacht iedereen Biba toch uit Nardja!”

©2002 Simone voor speelzolder.com