|
 |
Wat een lawaai was het boven weer. Biba draaide zich nog maar eens om
in haar mandje. Nardja was met een paar vriendinnetjes boven aan het
spelen. Moesten ze nou echt zo hard gillen.Biba snapte er niets van.
Ze hoorde een heleboel lawaai op de trap en de deur werd open gegooid.
“mam, wij zijn zwarte pieten!” riep Nardja naar haar moeder. De moeder
kwam snel aanlopen “jongens wat zien jullie er mooi uit!” zei de moeder.
Biba deed een oog open en keek over de rand van de mand, en schrok zich
direct een hoedje. Dat was Nardja helemaal niet! Dat waren allemaal enge
dingen met zwarte gezichten, hele rode monden, zwarte haren en allemaal
hadden ze een pyjamabroek aan. “Mauw”, zei Biba. “Waar is Nardja nou, en
hoe kan het dat, dat zwarte mensje dezelfde stem had als Nardja”.
Heel voorzichtig sloop Biba naar de zwarte mensen. Veilig verscholen
onder de bank, plat op haar buik liggend rook ze aan de voet van dat
zwarte ding. Mmmmmmm dat rook wel naar Nardja, hoe kon dat nou? “Tjonge
zeg”, zei de moeder. “Jullie zien er echt helemaal uit als zwarte
pieten, zal ik sinterklaas maar bellen of jullie mee kunnen naar
Spanje?”
Alle zwarte mensjes begonnen te giechelen. “Dat kan toch helemaal niet”,
zei een ander zwart mensje. “Mijn moeder wil toch echt wel graag dat ik
weer thuis kom”. He, dacht Biba dat leek wel Joris zijn stem! Biba
voelde zich al wat moediger worden, als het echt gevaarlijke mensjes
waren geweest dan had haar mevrouw er toch niet mee staan praten? Ze kon
het altijd eens een beetje dichterbij gaan bekijken. Biba sprong op de
bank en rook eens aan het hoofd van het mensje, dat dezelfde stem had
als Nardja. Het hoofd rook ook naar Nardja, toch maar eens even proeven.
Heel snel likte ze met haar tongetje over het zwarte hoofd. Bah! Wat
smaakte dat vies. Biba trok en heel vies gezicht. “Biba toch!” zei de
mevrouw. “Je moet ook niet overal aan likken, nou is je hele snuit
zwart” en ze tilde Biba op. “Kijk maar eens in de spiegel”
In de spiegel keek een poesje naar Biba met een heel zwart gezicht. “Hi
hi”, zeiden alle kleine zwarte mensjes. “Biba lijkt wel een zwarte
pieten poes!”
De mevrouw zette Biba neer en vertelde tegen iedereen dat het nou echt
tijd werd om naar huis te gaan. Het was al helemaal donker buiten. Toen
iedereen de trap opliep ging Biba met ze mee naar boven. Alle kleine
zwarte mensjes liepen naar de douche en pakten handdoeken. Ze deden zeep
op hun handen en wreven met de handen over hun gezicht. He, dat was gek,
dat zwarte ging er helemaal af. Biba kon nu zien wie die kleine zwarte
mensjes waren. Die kleine dat was Nardja, en die ene met die
afzakpyjamabroek, dat was Joris en de rest waren ook allemaal vriendjes
en vriendinnetjes van Nardja.
“jongens schieten jullie op”, riep de moeder. “Nardja moet nu echt naar
bed hoor! “Trek maar vast de pyjama aan Nardja”. “Die heb ik lekker al
aan”, riep Nardja terug.
Toen alle kinderen weer netjes waren gingen ze allemaal naar huis.
Nardja gaf Biba nog een knuffel voor ze naar bed ging. Biba ging ook
maar weer lekker slapen, want als Nardja naar bed was werd het altijd
een beetje saai.
Toen Biba al een hele poos geslapen had hoorde ze een heleboel lawaai
bij de voordeur. “Dat zal de meneer wel zijn die naar zijn werk gaat”,
dacht Biba en draaide haar staart voor haar ogen. “baaz, iz dit het uis
van Nardja”, hoorde ze ineens. “Baaz er ztaat keen skoen klaar, moet ik
nou wel een kadootje hier neerleggen baaz?” hoorde ze daarna. Biba tilde
haar staart op en keek wat dat nou was. Poeh, hé een groot zwart mens,
nou daar zou ze echt niet meer van schrikken hoor! Dat zou haar meneer
wel zijn dacht Biba. Wel raar trouwens dat hij met zo’n zwart gezicht
rondliep terwijl iedereen in bed lag te slapen, dan kon je toch helemaal
niet leuk spelen?
Het grote zwarte mens had een zak in zijn ene hand en een bosje takken
in zijn andere hand. Die zak zette hij op de grond en hij begon erin te
zoeken. He, dacht Biba, misschien zitten er wel lekkere dingen in die
zak, en ze stapte uit haar mand. “Mauw”, zei Biba tegen het grote zwart
mens. “Zullen we samen snoepjes gaan eten?”
Het grote zwarte mens sprong wel een meter hoog in de lucht. “Baaz er
zit hier een poez……potverznerrie nou ben ik helemaal gezrokken!!” Hij
werd zelfs een beetje wit rond zijn neus. “mauw”, zei Biba. “Ben je bang
voor mij?”
“Nee hoorrrr”, zei het grote zwarte mens. “Ik hadde niet gedacht dat er
hiero een poez zou zijn”.
Poeh, hé dat vond Biba gek, dat grote zwarte mens kon haar horen?
“mauw”, zei Biba. “Wie ben jij eigenlijk en wat kom je hier eigenlijk
doen? Hoe kan het dat je mij kunt verstaan?”
”Nou ik benne zwarte piet en ik komme uit zpanje en ik hebbe een
heleboel kadootjes bij mij voor alle kinderen uit Nederland. Zwarte
pieten kunnen met dieren praten hoorrrrr, zo kunnen wij horen of de
kinderen heel lief of heel boel stout zijn geweest”.
Goh dacht Biba, kon die zwarte piet hier niet blijven wonen, dat zou
handig zijn, en ze vroeg het aan de zwarte piet. “nee hoorrrrrr”, zei de
zwarte piet. “Dat kan echt niet, ik heb nog een heleboele andere zwarte
pieten broertjes en zwarte pieten zusjes en mijn zwarte pieten papa en
mama , en wat zinterklaaz nou zonder mij moeten doen? Ik ben namelijk de
officiële langs de zchoenen pakjez breng piet”. “Hmmm”, dacht Biba. Wie
is sinterklaaz nou weer zou dat een baasjes zwarte piet zijn?
Op dat moment ging de deur open en zag Biba een hele oude man
binnenkomen met een hele lange witte baard. “Ben je nou nog niet klaar
piet, we moeten vanavond nog zeker naar duizend andere huizen toe!” zei
de oude man met de witte baard. Biba vond hem eigenlijk helemaal niet
eng, eigenlijk zag hij er wel heel erg lief uit met hele lieve ogen.
”Ja maar zinterklaaz , hier iz een poez die nog nooit vanne zinterklaaz
had gehoord, duz moezt ik even vertellen toch?” zei de zwarte piet
terwijl hij in de grote zak aan het rommelen was, “luzt poezie ook een
pepernoot?” vroeg hij. Piet gaf Biba een pepernoot. Biba stond
ondertussen kopjes te geven tegen de jurk van sinterklaas. Sinterklaas
bukte zich en begon Biba te aaien. “Dag Biba, ik ben sinterklaas en op
mijn verjaardag geef ik alle kinderen een kadootje en voor lieve poezen
heb ik ook altijd wel wat lekkers hoor!”
Sinterklaas tilde Biba op en legde haar terug in haar mandje “ga maar
lekker slapen hoor! We zien elkaar wel weer terug, maar nu moet ik nog
naar heel veel huizen toe!” Biba keek met hele grote ogen naar
sinterklaas, ze had die meneer nog nooit gezien en ze vond hem
ontzettend lief. “Dag poezie”, zei zwarte piet en ze gingen weer door de
voordeur. Biba hoorde de sleutel omdraaien en rende naar de keuken. Ze
ging voor het raam zitten en keek naar buiten. Daar zag ze sinterklaas
op een groot wit paard gaan zitten en dat paard ging langzaam lopen.
Toen het paard begon te lopen begon het zachtjes te sneeuwen.
Biba zuchtte diep. Tjonge, dit was wel een hele rare nacht geweest,
gelukkig kon ze nog een hele poos slapen voordat iedereen uit bed kwam.
Ze pakte snel alle pepernootjes van de grond en legde die allemaal in de
mand. Gaaaaap, deed Biba’s mondje terwijl haar oogjes dicht zakten.
© 2001 Simone
|
|
