|
 |
“Jasmine, hoe zou je het vinden als wij dit jaar voor het kindertehuis
cadeautjes gaan maken? Dan laten we een Sinterklaas en pieten het naar
het kindertehuis brengen”, zegt Kim als de meiden weer is bij elkaar
zitten.
“Oh, dat vind ik wel een heel goed plan. Weet je al wat Vera ervan
vindt?”, wil ze weten. “Ja, die was meteen enthousiast en wilde al
bellen hoeveel kinderen er zijn in het tehuis, maar het leek mij eerst
verstandig om aan jou te vragen hoe je erover dacht”, legt Kim uit.
“Laten we dan maar meteen gaan bellen om een afspraak te maken. Er
zullen veel dingen van tevoren besproken moeten worden”, zegt Jasmine.
De meiden bellen op en vragen of ze een afspraak kunnen maken in verband
met Sinterklaas. De mevrouw aan de lijn vraagt of ze dezelfde dag nog
kunnen komen, omdat ook zij al bezig zijn met Sinterklaas.
De afspraak is om 14.00 uur, waarna meteen Vera gebeld wordt want die
moet ook mee.
Om 13.00 uur bespreken ze eerst met elkaar wat ze willen. “Ik denk dat
het verstandig is dat we uitleggen dat het bedoelt is als aardigheidje.
Wij willen wel wat cadeautjes kopen, maar dat het wel van ons zakgeld
is. We kunnen ook voorstellen om samen met de kinderen surprises te
maken en we geld krijgen van het kindertehuis,” zegt Kim. “Ik denk
alleen niet dat we geld krijgen, omdat kindertehuizen meestal niet
zoveel geld hebben. Dan zouden wij voor geld moeten zorgen en ik weet nu
even niet hoe we dat kunnen doen”, zegt Vera.
“Laten we eerst maar eens even aan de mevrouw vertellen wat we graag
willen doen en wie weet mag het wel helemaal niet”, zegt Jasmine.
“Goedemiddag meisjes, wat een verrassing was jullie telefoontje”, zegt
de mevrouw als de meiden aan hebben gebeld. Ze krijgen een kopje thee en
dan begint Jasmine te vertellen wat de bedoeling is. “We willen graag de
kinderen verrassen met Sinterklaas. We zitten eraan te denken om met de
kinderen samen surprises te maken, maar we weten alleen niet of er
cadeautjes zijn of gekocht kunnen worden”.
De mevrouw legt uit dat er niet veel geld is om zelf cadeautjes te
kopen. Meestal vragen ze aan bedrijven om ondersteuning te geven zodat
er meer cadeautjes gekocht kunnen worden.
“En gaan jullie dat dit jaar ook zo doen?”, vraagt Jasmine.
“Natuurlijk gaan we dit doen, maar ja wanneer we dit moeten doen dat is
nog de vraag”, legt mevrouw uit. “Als wij dit nu eens doen. Dan gaan wij
naar de bedrijven. Alleen zouden we dan wat meer informatie willen
hebben over het kindertehuis. We kunnen zelf ook wel dingen verzinnen,
maar extra informatie is altijd handig”, legt Kim uit. “En aan wat voor
informatie denken jullie dan?”, vraagt de mevrouw. “We denken aan
hoeveel kinderen hier zijn? In welke leeftijdsgroepen? Wat zouden de
juiste cadeaus zijn? En ga zo maar door”, zegt Jasmine.
De mevrouw belooft een briefje te gaan maken met de antwoorden van de
vragen van de meiden met meer informatie over het kindertehuis, zodat de
mensen die geld willen geven ook weten aan wie het geschonken wordt.
Met een goed gevoel en veel zin gaan de meiden weg bij het kindertehuis.
“Ik denk dat we iets heel moois gaan doen. De kinderen zullen vast hun
ogen uitkijken als het lukt wat wij willen”, zegt Vera. “Ik hoop ook
echt dat het ons gaat lukken. Het zou wel erg leuk zijn en we moeten
gewoon onze best doen”, zegt Kim.
Al vrij snel worden ze opgebeld dat de meiden het briefje op kunnen
halen. En met de extra informatie over het kindertehuis gaan ze meteen
opzoek naar bedrijven.
Bij het eerste bedrijf treffen ze de telefoniste die meteen meld dat ze
daar niet aan mee willen doen. Maar de meiden laten zich niet zo snel
weg sturen en willen iemand anders spreken.
“Goedemiddag meisjes, ik hoor dat jullie niet zo snel weg te sturen zijn
en ons iets belangrijks te melden hebben. Laat maar eens horen”, zegt de
meneer. Een beetje verlegen, maar wel erg stoer begint Vera het verhaal
te vertellen. De meneer luistert aandachtig en wil nog meer weten. Hij
stelt vragen waar de meisjes soms wel en soms niet antwoord op kunnen
geven.
“Ik zit net te bedenken dat het toch wel heel erg is voor de kinderen
als er helemaal geen geld is voor Sinterklaas. Ik ga straks met de
directeur in gesprek en dan bellen we jullie op als ik weet wat we
schenken”, zegt de meneer. Er worden telefoonnummers uitgewisseld en de
meiden gaan met een goed gevoel weg.
De paar volgende bedrijven willen er echt niet aan meedoen, maar de
meiden geven niet op.
“Zouden we ook niet speelgoedbedrijven of een fietswinkel kunnen
opbellen om dingen in plaats van geld te schenken. Dat kan toch ook?”,
zegt Jasmine hardop denkend. En meteen bij thuiskomst gaat de computer
aan om bedrijven die speelgoed of fietsjes kunnen leveren te zoeken.
Een hele grote speelgoedzaak in het volgende dorp wil wel meer over het
kindertehuis weten en de meiden maken een afspraak.
Daarbij gaan ze pamfletten maken om bekend te maken dat niemand
speelgoed moet weg gooien, maar doneren aan het kindertehuis.
“En nu maar hopen dat wat we allemaal doen ook echt gaat lukken. In
ieder geval doen we ons best en is het nu afwachten,” zegt Jasmine. Ze
zoeken nog verder naar bedrijven waar ze langs willen gaan en maken een
nieuwe planning ‘hoe nu verder’.
Als aan het einde van de middag bij Kim de telefoon gaat is ze zeer
verrast. Het bedrijf waar ze ‘s middags waren wil geen geld geven, maar
wel speelgoed. “Oh meneer, daar zijn we heel erg blij mee! U kunt het
speelgoed voor 30 november afleveren bij mij thuis. Dan zorgen wij
ervoor dat het ingepakt word”, legt Kim uit. “Dat gaat een beetje lastig
want we willen de kinderen speeltoestellen voor zowel binnen als buiten
geven. Dat kan bijna niet in je tuin staan. Dus laten we het meteen maar
bij het kindertehuis brengen en in elkaar laten zetten”, zegt de meneer.
Kim gaat ervoor zorgen dat de mevrouw van het kindertehuis even opbelt
met de meneer om een afspraak te maken voor de aflever datum. Kim
bedankt de meneer heel hartelijk en gilt als ze de telefoon op de hoorn
heeft gelegd. “Wat is er allemaal aan de hand?”, komt haar moeder al
rennend vragen. Ze vertelt het en kan bijna niet stoppen met vertellen
van vreugde. “Ik denk dat je meteen de meiden even bijeen moet roepen
want die zullen ook wel erg benieuwd zijn. Laat ze hierheen komen, dan
vertel je ze nog even niets en dan zorgen wij voor warme chocomelk en
pepernootjes”, zegt haar moeder.
De meiden snappen niet waar de haast voor is, maar als ze horen wat Kim
te vertellen heeft gillen ze het uit van vreugde. En de dagen erna
blijven ook zo. De meiden krijgen zoveel voor elkaar en de pamfletten
die ze hier en daar uitgedeeld hebben gaat ook zo goed dat er massaal
speelgoed, oud en nieuw, naar het kindertehuis word gebracht.
De meiden zijn thuis druk bezig met cadeautjes in te pakken. “Het is wel
jammer dat we geen surprises kunnen maken, maar we hadden volgens mij
niet verwacht dat iedereen zo veel cadeautjes zouden geven”, zegt Kim.
“Nee, dat zeker niet en ik denk dat we anders aan moeten geven bij de
mevrouw van het kindertehuis dat ze wat speelgoed moet achterhouden. Het
kan altijd gebruikt worden voor een verjaardag of Sinterklaas voor
volgend jaar. Het is echt zoveel”, zegt Vera. “We laten dat maar aan de
mevrouw van het kindertehuis over. Ze komt toch straks even langs om te
kijken wat we hebben”, zegt Vera.
De mevrouw van het kindertehuis is zo verbaasd om de hoeveelheid
cadeau’s en wat er allemaal nog rechtstreeks bij het kindertehuis is
gebracht. “Ik ben zo blij! Ik weet niet hoe ik jullie kan bedanken!”,
zegt ze met tranen in haar ogen. Voor de meiden is het allang goed. Ze
wilden heel graag dat alle kinderen in het kindertehuis verwend zouden
worden met Sinterklaas. Of het nu met veel of met weinig cadeaus is.
Zoveel ze nu hebben, dat hadden ze echt niet gedacht.
Het Sinterklaasfeest met pieten en de Sint was erg geslaagd. De kinderen
waren heel erg enthousiast en dolblij. De mevrouw van het kindertehuis
heeft inderdaad wat cadeau’s achter gehouden in geval van nood. De
nieuwe speeltoestellen zijn op de eerste zaterdag na Sinterklaas
geplaatst. Gelukkig was het een droge dag, zodat de kinderen er meteen
op konden spelen.
De meiden waren erg blij dat alle kinderen een leuk sinterklaasfeest
hadden, dat ze beloofde nog eens langs te komen om leuke dingen te doen
met de kinderen. De kinderen weten uiteraard niet van wie al die cadeaus
komen, maar één dingen weten ze wel: Sinterklaas heeft de kinderen, alle
kinderen van het tehuis, dit jaar héél héél erg verwend.
Dank u Sinterklaasje!!!!!!!
© Radna 2005 voor SpeelZolder
|
|
