Kleuren, knutselen, spelletjes alles voor kinderen en ouders
Dutch English French German Italian Portuguese Spanish Swedish Turkish

SpeelZolder

advertentie

Nieuw op SpeelZolder

Socialmedia

Hyves Facebook Twitter SpeelZolder op - Hyves - Facebook en Twitter

Wie is er op de site?

We have 60 guests and no members online

Lizzy en Tom: Het avontuur tussen twee werelden

Hoofdstuk 1

Het plenst nu al dagen, Lizzy zit op de bank met haar hoofd leunend in d’r handen.
Ze kijkt naar buiten "Bah, ik verveel me een ongeluk! ", zegt ze boos. Opeens ziet ze Tom.
Snel doet ze het raam open. "Kom je spelen?". Tom knikt enthousiast. "Kom maar gauw binnen Tom".
"Hoi Tom, wat fijn dat je wilt komen spelen, ik verveelde me kapot joh!". "Ja, ik wist thuis ook niets te doen", zegt Tom. "Wat zullen we gaan doen?".
"Zullen we in de kelder…?", fluistert Lizzy. "Ja ,is goed", zegt Tom.

Lizzy legt haar hand op de deurknop, een heuse rilling gaat door haar lichaam. Maar dapper stapt ze de kelder in en staat boven aan de trap. Haar hand glijd vlug over de muur, zoekend naar het lichtknopje, ze tuurt knijpend met haar ogen, in het zwarte gat. Haar vingers vinden het lichtknopje, gelukkig…" Tom, ga jij maar eerst", zegt Lizzy.
"Oh wat een boel spullen zeg, het lijkt wel een opslagplaats", roept Tom.
"Jemig jah", zegt ook Lizzy die nog nooit verder was geweest dan bovenaan de trap, waar de flessen fris staan. Nooit durfde ze naar beneden te kijken, laat staan dat ze naar beneden zou gaan. Altijd, wanneer Lizzy een fles fris wilde pakken, had ze het gevoel dat ogen haar volgden. Dat daar IETS was. Ze voelde hoe dat "iets" haar graag beneden wilde hebben.

Nee, nooit zou Lizzy alleen naar beneden gaan. Maar nu met Tom is het anders, ze voelt hoe de nieuwsgierigheid zich van haar meester maakt.
"Er is al in tientallen jaren niemand in deze kelder geweest", zegt Lizzy.
"Das wel te zien ja, moet je die spinnen webben zien joh!", zegt Tom.
De spullen zijn nog van mijn overgrootvader, hij was reiziger. "Hij is echt over de hele wereld geweest", weet Lizzy te vertellen. Mijn moeder vertelde me dat hij archeoloog was net als zijn vader. En niemand mocht ooit aan de spullen komen die hij mee naar huis nam. "Archeoloog…gaaf he", fluistert Tom. "Ik wou maar dat ik zo’n familielid had.

" Wat zit daar onder dat laken?", vraagt Tom. "Dat weet ik toch ook niet, laten we gaan kijken", fluistert Lizzy. Maar net als Tom het laken vast wil pakken, horen ze een stem, zacht en doordringend "Lizzy" roepen. Verschrikt kijken de twee in de richting van waar de stem vandaan komt. Een gevoel van angst vermengt met een heel veel nieuwsgierigheid brengt ze naar de hoek van de ruimte."Wat is dat nu weer, dat lijkt wel een lijken kist", zegt Tom nu opgewonden. "Er staan rare tekens op moet je zien Tom". Lizzy wrijft langzaam met haar hand het stof van de deksel. "Wat zou daar in zitten, dadelijk zit er een mummie in", zegt Tom met een zuinige glimlach. "Zullen we kijken of de deksel open kan?". "Ik weet het niet hoor, zouden we dat nu wel doen stel je voor…", maar voor dat Lizzy haar zin kan afmaken klinkt weer de stem; "Lizzy" maar nu indringender dan eerst.

Met bonzende harten keken de twee vrienden elkaar aan, Lizzy voelt zich misselijk worden van de angst. Ook Tom moet toegeven dat hij bang is. Eigenlijk willen ze weglopen maar iets in hun weerhoud ze ervan. "Staat de deur nog open boven…? Dan doen we snel de deksel open en rennen naar buiten", stelt Tom voor. Maar de deksel is erg zwaar en de twee moeten erge moeite doen om hem open te krijgen. "Wacht, we gaan ieder aan een kant staan en dan proberen we het", zegt Tom. "Ja, maar er ligt troep hier, ik kan er haast niet bij, zal ik toch eerst die rotzooi aan de kant moeten schuiven", antwoordt Lizzy haastig. "Laat me je helpen", zegt Tom.
Tom en Lizzy zijn een tijdje bezig en wanneer ze klaar zijn kijken ze elkaar een moment aan. Tom schraapt zijn keel, Lizzy veegt haar handen af aan haar broek, "Zullen we?", zegt Tom.

Het bloed stijgt Lizzy naar haar hoofd, haar handen zweten van de spanning, de harten van de twee doen wedstrijd snelkloppen. Een moment zeggen ze niets. "Ik tel tot drie en dan doen we hem open o.k?" zegt Tom. "een, twee…drie". Met een enorme zwaai gooien ze de deksel open, Lizzy drukt haar ogen stijf dicht en duikt ineen. Tom wend zich een moment van de kist af. Dan…niets, helemaal niets.
Lizzy doet een oog open en gluurt naar de kist "Tom, zie jij wat?", fluistert Lizzy. "Nee, moet je zien er zit helemaal niets in", zegt Tom verontwaardigd. Lizzy gaat naast Tom staan en ze schiet in de lach. "Waar zijn wij nou helemaal bang voor geweest joh!". Ze geeft Tom een klap op zijn schouder, de angst was nu in een klap weg, "Kom op we gaan eerst eens een slok drinken, dat hebben we wel verdiend dacht ik zo".


©2002 Ina voor speelzolder.com

 

Zoeken

advertentie