 |
||
Tommetje
|
||
|
|
Tommetje is een lief konijntje, maar soms haalt hij wel heel ondeugende streken
uit. Professor Uil was alweer aan een nieuwe uitvinding bezig en was hierin zo verdiept dat hij niet merkte dat Tommetje met een vuurpijl naar zijn la-bo-ra-to-ri-um was gekomen. Toen Tommetje binnen was, stak hij de vuurpijl aan en toen, prrrt… fuut, PANG. De pijl vloog door de ruimte en Professor Uil schrok zo erg dat er spontaan een paar staartveren in het rond vlogen. Met een plof zat de professor op de grond. Zijn pruikenbol zat helemaal door elkaar en de bril zat scheef op zijn neus. Ach, daar zat de professor dan helemaal verward. Even schudde Professor Uil zijn hoofd heen en weer. “Wat ge-gebeurt er!” stamelt hij. Maar toen zag hij Tommetje, die lag te schuddebuiken op de vloer. “Ik kan niet meer,” lacht Tommetje. Even kijkt Professor Uil met een hele boze blik in de richting van Tommetje. “Hoe kon je dat nou doen? Lig niet zo te lachen, ik vraag je wat!” “Oh Professor Uil, het was toch zo’n raar gezicht! U had uzelf eens moeten zien!" roept Tommetje. Toen moest de professor er ook hartelijk om lachen. Gelukkig maar, want stel je voor, een boze Professor Uil, dat kan toch niet? “Jij bent me er wel een hoor, Tommetje! Maar beloof me dat je het nooit meer doet, want iemand zo laten schrikken is heel gevaarlijk.” “Zo laten we nu maar een beker chocolademelk gaan drinken om bij te komen van de schrik,” zegt Professor Uil. “En van het lachen,” zegt Tommetje er snel achteraan. |
|
|
|
|
|
