|
|
Hoofdstuk 5
Het alweer een half jaar geleden na het voorval in de bieb. Tom en Lizzy zijn ondertussen bijgekomen van alle emoties die het voorval had veroorzaakt. Al die tijd heeft zich niets voorgedaan. Afgezien van rare voorvalletjes als lichten die soms aan en uit knipperden en nachtmerries die de twee hebben, waarin het wezen duidelijk maakt dat hij hen niet zal vergeten. Op een nacht lag Lizzy lang te draaien in bed voor ze de slaap kon vatten. Misschien kwam het omdat het buiten zo waaide waardoor het gordijn voor het raam spookachtig wapperde. Geërgerd raakte ze altijd als ze zo’n tijd wakker lag en moe
was.
Na een boekje te hebben gelezen en een beker warme melk met honing (een tip voor slapeloosheid had haar oma verteld) te hebben gedronken, voelde ze zich eindelijk wat slaperig worden. Plots lichtte de kamer op in een rare geelachtige kleur. Lizzy keek de kamer rond en zag dat er vlak voor het eind van haar bed een gedaante stond.
"Pappa, bent u dat?" De gedaante antwoordde niet. Ze keek nog eens goed en ze herkende de gedaante als…het wezen!! Het wezen dat ze in de kelder voor het eerst had gezien. Lizzy schrok zich een ongeluk en probeerde het wezen in zijn gelaat te kijken, maar gek genoeg kon ze geen gezicht ontdekken. Er was hooguit een vage contour van wat je een gezicht zou kunnen noemen. Lizzy voelde zich onbehaaglijk en haar hart klopte als een bezetene in haar keel. Een misselijk makende geur vulde de kamer. Lizzy voelde hoe ze de controle over haar gedachten begon te verliezen, alsof het wezen dat voor haar bed stond in haar hoofd wilde komen. Lizzy protesteerde, maar leek de kracht niet te hebben om helder te denken. Ze wilde uit bed springen en weg! Weg uit de slaapkamer… maar ze kon zich niet bewegen! "Ga weg!!" wist Lizzy uit te schreeuwen. Het wezen begon te lachen en zei: "Hoe je ook je best doet, mij zul je niet ontlopen!" Een gevoel van totale onmacht overspoelde haar, maar toen schrok Lizzy bezweet wakker. Hijgend van angst zat ze rechtop in bed. Moeder die haar had horen gillen, stoof de slaapkamer binnen. "Wat is er Lizzy?" "Oh niets mam. Ik heb vreselijk gedroomd," zei Lizzy en kon niet verbergen dat ze enorm zat te bibberen. Moeder gaf Lizzy een knuffel op haar hoofd en drukte haar stevig tegen zich aan. "Wil je wat drinken?" "Nee mam, dank u. Ik probeer wel weer te slapen, " zei Lizzy. Het liefst zou ze willen dat haar moeder bij haar in bed kroop en over haar zou waken. Maar ze wist dat zij haar ook niet kon helpen. Nadat moeder haar weer had ingestopt en Lizzy net deed alsof het weer goed ging, ging moeder terug naar
bed.
Toen bedacht Lizzy zich geen moment. Ze snelde het bed uit en belde Tom op. Een verwarde stem aan de andere kant van de lijn zei: "Ja? Met wie?" "Tom…? Ik heb net zo’n nare droom gehad, het was zo
echt!"
"Oh ja, Lizzy, ik heb net ook gedroomd! Een man in het zwart stond aan mijn bed en maakte me duidelijk dat ik hem niet zou kunnen ontlopen!" zei
Tom.
Zo ging het een hele tijd. De vermoeidheid sloeg bij Tom en Lizzy toe en ze kregen last van slapeloosheid. Vaak zat Lizzy ‘s nachts op een stoel voor het raam in het donker naar buiten te kijken. Ze keek hoe het tergend langzaam weer licht begon te worden. Ook Tom had er al een geruime tijd last van en kreeg last van wat je noemt waanbeelden als hij dromerig wachtte tot het zonlicht weer haar eerste ochtendstralen toonde. Maar ze konden steeds weer de kracht vinden om verder te gaan. Gelukkig kregen ze steun van mevrouw Hanckel, die hen op een gegeven moment had voorgesteld om een tijdje bij haar te komen logeren.
©2002 Ina voor speelzolder.com
|
|
