Lizzy en Tom
Het avontuur tussen twee werelden

Slot 

Mijnheer Bhoeleng had een klein boekwinkeltje, in een achteraf straatje waar grote gebouwen zijn winkeltje overschaduwen. Er waren veel oude vergeten boeken over het occulte en oude wijsheden. Mevrouw Hanckel, Tom en Lizzy hadden daar al heel wat boekwerken dagen achtereen bestudeerd. Ze zaten dan op een vide achter in de winkel. Die was zo gesitueerd dat je de winkel in kon kijken. Je kwam er met een kleine trap, die wel een opknap beurt kon gebruiken.

Het is een druilerige dag als het drietal weer besluit naar het boekenwinkeltje van meneer Bhoeleng te gaan. Het flauwe septemberzonnetje dat tussen de buien door schijnt, kan het kleine donkere winkeltje niet voldoende verlichten. Tom, Lizzy en mevrouw Hanckel zitten dan ook diep in de boeken gedoken met een kleine lamp aan een tafel, die maar net tussen de hoge boeken kasten past.

Het is half een. Meneer Bhoeleng sluit voor het twaalfuurtje zijn winkeltje en samen met Tom, Lizzy en mevrouw Hanckel eet hij een broodje. "Zo, ik heb wat broodjes laten komen en een vers bakkie leut gemaakt. Het is niet erg druk vandaag. Ik sluit de winkel voor de rest van de dag en ga jullie helpen," stelt meneer Bhoeleng voor. Hij had het al zolang aangezien en opgevangen wat het drietal bezig hield, dat hij nu maar besloot ze te helpen.
Meneer Bhoeleng verdwijnt voor een moment en komt met een groot donker boek terug. Met een ongekend respect behandelt meneer Bhoeleng het boek en legt het op de tafel.

"Ik denk dat we hierin wel kunnen vinden wat we zoeken," zegt meneer Bhoeleng en slaat het boek open. Op dat ogenblik begint er beneden in de winkel een raar schouwspel van vreemde donkere bolletjes en een bizar geluid barst los. Het viertal schrikt op en kijkt naar beneden. "Wat is dat nou…?!" zegt mevrouw Hanckel verbaasd. "Het is bijna mooi, als ik niet zou weten dat dit het werk is van het wezen dat jullie heeft lastig gevallen.

"Tom en Lizzy kijken elkaar aan en weten dat dit weer het spel is van het wezen en dat het ook deze keer weer voor veel ellende kan zorgen. De bolletjes vormen zich als een zwerm bijen en komen in een snelle vaart via de trap omhoog en blijven vlak voor het gezicht van meneer Bhoeleng zweven. "Als jullie denken dat jullie me kunnen verbannen uit jullie leven hebben jullie het goed missss…!!" buldert de stem. "Tom…?! Hou me vast, ik kan dit niet aanzien! Wat is dat?" gilt Lizzy en ze pakt Tom stevig beet. "Dat weet ik toch ook niet!" roept Tom bijna boos. Hij kan zich nauwelijks beheersen. De minuten lijken uren van angst, maar meneer Bhoeleng lijkt niet onder de indruk en begint hardop te lezen uit het boek. Het is in een taal dat het drietal nog nooit eerder heeft gehoord. En weer die immense kou die Tom en Lizzy al eerder in het kantoortje in de bieb hadden gevoeld, vult ditmaal het boekwinkeltje. De stank is zo sterk ondraaglijk, dat mevrouw Hanckel bijna moest overgeven. De bolletjes ‘vliegen‘ in formatie om de hoofden van het viertal en probeert zo angst te zaaien. Maar terwijl meneer Bhoeleng onverstoorbaar doorleest, voelt Lizzy zich steeds meer en meer gerustgesteld. Ze voelt de liefde voor haar vriend Tom en geeft hem een spontane zoen op zijn wang. Lizzy krijgt een kleur. "Ik voel me ineens niet meer bang Tom," zegt ze.

"Eigenlijk voel ik me ook heel goed Lizzy," antwoordt Tom en kijkt mevrouw Hanckel vragend aan. En als of het was afgesproken, geeft het viertal elkaar een hand, waardoor er een gesloten kring ontstaat. Het gevoel van respect en eerbied dat ontstaat, maakt dat het wezen geen vat meer kan krijgen op het viertal. Al probeert het wezen het uit alle macht! hij manifesteert zich nu als een groot wit skelet zoals je wel eens ziet in een horrorfilm.

Maar de kracht van respect en liefde is zo sterk dat de bolletjes als waterdruppels uiteen spatten en als verse natte sneeuw op de grond smelten. Het wezen verdwijnt met een scherpe schreeuw in het niets als een slechte film op een vaag doek. De intense kou maakt plaats voor de warmte. Dan wordt het stil. “Het is weg,”, roept mevrouw Hanckel uit. Haar ogen zijn zo groot als schoteltjes van verbazing. Haar gelaat is als van iemand die zojuist is ontwaakt uit een diepe depressie. Lizzy is enkel stil en houdt nog altijd Tom stevig vast, haar hoofd leunend op Tom’s schouder.

"Wat is dat voor een boek? Wat heeft u nu gelezen?" vraagt Tom nieuwsgierig."Het is over nu, het wezen zal jullie geen kwaad meer kunnen doen," stelt meneer Bhoeleng, "respect en liefde heeft overwonnen.
"Lizzy heeft het hele verhaal opgeschreven en bij een uitgever uitgebracht als een goed spannend kinderboek. Ze heeft niet verteld dat het eigenlijk een waargebeurd verhaal is. Maar een ding dat ze een ieder wil meegeven, is dat je het kwaad het beste kan ‘bestrijden’ met liefde. Hun motto is dan ook voor de toekomst eer en respecteer en heb alles dat leeft lief. 


©2002 Ina voor speelzolder.com

.